Ben je geen goede ondernemer en weet je geen waarde te creëren waar je medemens vrijwillig voor betaalt? Dan is een carrière bij een goed doel een goede optie om geld af te pakken van de belastingbetaler. De volgende mensen gingen je voor:

• Jan Pronk (PvdA) — voormalig minister; werkte jarenlang bij de VN, o.a. UNCTAD en UNHCR. Lilianne Ploumen (PvdA) — medeoprichter van SheDecides, actief in internationale NGO‑netwerken.
• Bram van Ojik (GroenLinks) — werkte bij Oxfam Novib als directeur.
• Tom van der Lee (GroenLinks) — werkte bij Oxfam Novib als campagnedirecteur.
• Kathalijne Buitenweg (GroenLinks) — werkte bij Amnesty International.
• Arjan El Fassed (GroenLinks) — werkte bij Oxfam Novib en The Rights Forum.
• Tineke Strik (GroenLinks, EP) — werkte voor VluchtelingenWerk Nederland.
• Boris Dittrich (D66) — werkte bij Human Rights Watch als directeur LHBTI‑rechten.
• Jan Gruiters (GL/PvdA‑gelieerd) — directeur van PAX (voorheen IKV/Pax Christi).

Zie je een patroon? Het zijn voornamelijk mensen uit politieke groeperingen die graag belastingen verhogen. Die belastingen hebben ze nodig voor henzelf en hun politieke vrienden. Ze zijn deel van zelfversterkende netwerken. Je hebt geen centraal hoofdkwartier of geheime regie nodig om toch een sterke richting in beleid, media en publieke opinie te krijgen. Deze mensen kunnen salarissen van boven de 100.000,- euro per jaar verdienen. Allemaal dankzij het van de belastingbetaler afgepakte geld. En jij kan erbij horen!

Je kan beginnen met het verkeren in die kringen. Als je een universitaire studie sociologie doet is dat bijvoorbeeld bijna standaard. Vervolgens ga je je inzetten voor “een zaak”. Milieudefensie enzo. Om te voorkomen dat je gebrek aan moraal onderwerp van gesprek wordt moet je voortdurend wijzen op iets zieligs, en elke criticus verwijten dat die een slecht mens is omdat die tegen dat zieligs is. Het is dus niet eens nodig om een universitaire studie te volgen. Lid worden van een partij die hier in helpt is vaak voldoende. De school voor journalistiek is ook een goed begin.

Vanaf dan steek je je tijd in kritiek hebben op iets waarmee geld te halen valt. Dat werkt zo: meer regels, meer belastingen, meer ambtenaren. En dus ook semi-ambtenaren. Heel veel fantasie heb je niet nodig. Het herhalen van wat anderen zeggen over het onderwerp is voldoende. Als iemand wijst op de verweving tussen politiek en Hou vol dat het een teken van een pluralistische samenleving waarin verschillende groepen proberen invloed uit te oefenen is. Probeer te omzeilen dat als je je van door de staat afgepakt geld nodig hebt, je niet onafhankelijk bent.

Er is in de afgelopen jaren hierdoor een gesloten beleidswereld ontstaan:

• dezelfde experts verschijnen in media
• dezelfde organisaties worden geconsulteerd
• dezelfde netwerken ontvangen subsidies
• dezelfde ideeën keren terug in beleid

Op die manier kwam een ideologische voorkeur in het systeem. Een expliciete samenzwering is daarvoor niet nodig.

Stap 1: Subsidies bepalen welke organisaties groeien

Overheden en supranationale instellingen zoals de EU verstrekken subsidies voor bepaalde doelen:

• klimaat
• diversiteit
• mensenrechten
• integratie
• volksgezondheid

Organisaties die op die terreinen actief zijn, krijgen middelen om:

• personeel aan te nemen
• onderzoek te doen
• campagnes te voeren
• rapporten te publiceren

Daardoor ontstaat een professionele sector rond die onderwerpen.

Stap 2: Organisaties produceren informatie

NGO’s publiceren:

• rapporten
• onderzoeken
• persberichten
• ranglijsten
• campagnes

Journalisten hebben dagelijks veel informatie nodig en beschikken niet altijd over eigen onderzoekers voor elk onderwerp.

Daardoor worden NGO’s regelmatig geraadpleegd als:

• bron
• expert
• commentator

Niet omdat een hoofdredacteur een bevel krijgt, maar omdat die organisaties zichtbaar, bereikbaar en gespecialiseerd zijn.

Stap 3: Media vergroten bereik

Wanneer door belastinggeld betaalde media aandacht besteden aan een rapport of campagne:

• krijgt het onderwerp meer zichtbaarheid
• neemt politieke druk toe
• ontstaat publieke discussie

Dat kan vervolgens leiden tot Kamervragen, parlementaire debatten of beleidsvoorstellen.

Stap 4: Politiek reageert

Politici reageren vaak op:

• media-aandacht
• maatschappelijke druk
• rapporten van experts en belangengroepen

Daardoor kunnen dezelfde thema’s terugkomen in:

• wetgeving
• subsidieregelingen
• beleidsprogramma’s

Stap 5: Nieuwe subsidies versterken het netwerk

Wanneer een onderwerp politiek belangrijker wordt:

• komen er nieuwe budgetten
• ontstaan nieuwe projecten
• groeien bestaande organisaties verder

De cyclus begint opnieuw.

Waarom is hiervoor geen centrale regie nodig?

Omdat alle deelnemers hun eigen belangen volgen:

NGO’s

Willen hun missie realiseren.

Journalisten

Zoeken nieuwswaardige verhalen en bronnen.

Politici

Reageren op publieke aandacht en beleidsproblemen.

Ambtenaren

Voeren bestaand beleid uit.

Niemand hoeft de hele keten te controleren.

Een bekend concept: institutionele convergentie

In de sociologie en politicologie wordt vaak beschreven hoe organisaties met vergelijkbare doelen, opleidingen en professionele normen geleidelijk op elkaar gaan lijken.

Mensen bewegen bijvoorbeeld tussen:

• universiteiten
• NGO’s
• ministeries
• internationale organisaties
• politiek

Allemaal door de belastingbetaler betaalde zaken. Dat zijn dus ook de plaatsen waar je je moet begeven om een carrière op te bouwen zonder waarde toe te voegen voor je medemens.

De Nederlandse automobilist behoort al jaren tot de zwaarst belaste weggebruikers van Europa. Wegenbelasting, belastingen op autobezit, brandstof en aanschaf leveren de schatkist jaarlijks tientallen miljarden euro’s op. Tegelijkertijd waarschuwen experts, ingenieurs en zelfs Rijkswaterstaat dat de infrastructuur in Nederland onder druk staat, onderhoud wordt uitgesteld en files dreigen toe te nemen.

Dat wringt. Want als automobilisten zoveel betalen, waarom staat de infrastructuur er dan niet beter voor?

Aanleiding voor die vraag is onder meer het recente artikel van BNR Nieuwsradio, waarin wordt gewaarschuwd dat de Nederlandse infrastructuur “kraakt” en dat zonder extra investeringen ernstige bereikbaarheidsproblemen dreigen te ontstaan.

Welke autobelastingen betaalt de Nederlander?

De overheid ontvangt inkomsten uit verschillende belastingen die direct samenhangen met autorijden:

• Motorrijtuigenbelasting (wegenbelasting)
• BPM (belasting op aanschaf van auto’s)
• Brandstofaccijnzen op benzine en diesel
• BTW over brandstof
• Bijtelling voor zakelijke auto’s
• Verkeersboetes en parkeerheffingen
• Belastingen op leaseauto’s en autobezit

Alleen al de officiële vervoersgerelateerde belastingen zoals BPM en motorrijtuigenbelasting leverden in 2024 bijna 9 miljard euro op. (Compendium voor de Leefomgeving)

Daar bovenop komen de enorme opbrengsten uit brandstofaccijnzen en BTW op brandstof. Diverse ramingen plaatsen die opbrengsten gezamenlijk rond de 15 à 20 miljard euro per jaar. Ook in publieke discussies wordt vaak verwezen naar ongeveer 6 miljard euro MRB, 1 miljard BPM en circa 12 miljard brandstofaccijnzen. (Reddit)

Conservatief geschat ontvangt de Nederlandse staat dus jaarlijks ongeveer:

Dat is een gigantisch bedrag.

Hoeveel gaat er daadwerkelijk naar wegen?

Daar ontstaat het grote contrast.

Volgens Rijkswaterstaat bedroegen de totale uitgaven in 2024 ongeveer €7,5 miljard. Daarin zitten niet alleen wegen, maar ook vaarwegen, waterbeheer, tunnels, personeel en organisatiekosten. (Magazines Rijkswaterstaat)

Specifiek voor het hoofdwegennet ging het om:

• €1,8 miljard aanlegprojecten voor wegen
• €1,4 miljard beheer en onderhoud van wegen

Samen dus ongeveer €3,2 miljard direct voor rijkswegen. (Magazines Rijkswaterstaat)

Zelfs wanneer provinciale en gemeentelijke wegen worden meegerekend, blijft het totaal aan infrastructuuruitgaven ver onder de totale opbrengst van autobelastingen.

Met andere woorden:

De conclusie is duidelijk: slechts een deel van het geld dat automobilisten betalen, vloeit daadwerkelijk terug naar wegen.

Het geld verdwijnt in de algemene middelen

Dat is geen geheim, maar veel Nederlanders realiseren zich het niet.

Autobelastingen zijn namelijk grotendeels géén bestemmingsheffingen. Het geld gaat niet automatisch naar asfalt, bruggen of onderhoud, maar naar de algemene middelen van de staat. Vervolgens beslist de politiek jaarlijks waar het geld aan wordt uitgegeven.

Dus wanneer iemand zegt:

“Zonder de staat, wie gaat dan de wegen bouwen?”

dan is het eerlijke antwoord:

De automobilist betaalt die wegen allang zelf — en ruimschoots ook.

Het probleem is niet dat er te weinig belastinggeld van automobilisten binnenkomt. Het probleem is dat een groot deel van dat geld voor andere doeleinden wordt gebruikt.

Dat beeld wordt zelfs zichtbaar in publieke discussies. Op Reddit merkte een gebruiker terecht op dat wegenbelasting simpelweg “in de algemene middelen van het rijk” terechtkomt en vervolgens politiek wordt herverdeeld. (Reddit)

Ondertussen waarschuwen experts voor achterstallig onderhoud

Juist daarom is het BNR-artikel zo opvallend. Daarin wordt gewaarschuwd dat de Nederlandse infrastructuur piept en kraakt door jarenlange onderinvestering.

De Algemene Rekenkamer waarschuwde eveneens dat de kosten oplopen door uitgesteld en achterstallig onderhoud bij Rijkswaterstaat. (Algemene Rekenkamer)

Ook Rijkswaterstaat zelf meldt dat onderhoudskosten sterk stijgen en dat grote delen van infrastructuur verouderd raken. (Magazines Rijkswaterstaat)

Nederland heeft decennialang kunnen profiteren van infrastructuur die in eerdere generaties werd aangelegd. Bruggen, tunnels en snelwegen uit de jaren zestig, zeventig en tachtig bereiken nu het einde van hun levensduur. Dat vraagt enorme investeringen.

Maar terwijl automobilisten jaar na jaar tientallen miljarden afdragen, blijken die middelen niet structureel beschikbaar voor wegenonderhoud.

De politieke paradox

Daarmee ontstaat een opmerkelijke paradox:

• De automobilist wordt zwaar belast “voor mobiliteit en milieu”.
• De infrastructuur verslechtert ondanks die hoge belastingdruk.
• Vervolgens wordt gezegd dat er “geen geld” is voor onderhoud.

Dat roept een logische vraag op:
waar is al dat geld gebleven?

Het antwoord is simpel: het grootste deel is opgegaan aan andere overheidsuitgaven buiten wegen en infrastructuur.

Conclusie

De discussie gaat vaak verkeerd. Het probleem is niet dat automobilisten onvoldoende bijdragen aan infrastructuur. Integendeel: zij brengen vele malen méér op dan er jaarlijks aan wegen wordt uitgegeven.

Als de opbrengsten van autobelastingen daadwerkelijk grotendeels waren gebruikt voor aanleg, onderhoud en uitbreiding van infrastructuur, dan zou de huidige situatie veel beter verdedigbaar zijn. Dan zouden Nederlanders kunnen zeggen: “We betalen veel, maar we krijgen er goede wegen voor terug.”

Maar juist dat is niet gebeurd.

De staat heeft autobelastingen jarenlang gebruikt als algemene inkomstenbron, terwijl onderhoud werd uitgesteld en investeringen achterbleven. En nu de infrastructuur begint te kraken, krijgt de burger opnieuw te horen dat er extra geld nodig is.

De automobilist heeft die rekening echter al lang betaald.

• maaltijden
• ingrediënten
• of porties

van tevoren klaar voor meerdere dagen.

Bijvoorbeeld op:

• zondag koken voor de hele week

Waarom mensen meal preppen

Minder:

• eten bestellen
• impulsaankopen
• supermarktbezoeken

Tijd besparen

Je hoeft niet elke dag te koken.

Gezonder eten

Je plant maaltijden bewuster.

Minder stress

Altijd iets klaar in koelkast of vriezer.

Voorbeeld van meal prepping

Je kookt zondag:

• rijst
• kip
• groenten

Daarna verdeel je alles over 6 bakjes.

Dan heb je:

• lunch voor werkdagen
  of
• avondeten klaarstaan.

Populaire meal prep maaltijden

Budgetvriendelijk

• pasta
• rijstgerechten
• chili con carne
• curry
• wraps

Gezond

• yoghurt bowls
• kip + groenten
• overnight oats
• salades

Veel mensen besparen:

• €100–€400 per maand

omdat ze:

• minder bezorgen
• minder weggooien
• slimmer inkopen

Handige meal prep tips

• gebruik glazen bakjes
• kook in grote porties
• vries maaltijden in
• maak een weekplanning
• koop aanbiedingen in bulk

Gemiddeld prijsverschil (mei 2026)

Wat scheelt dat per tank?

Voorbeeld: 50 liter tank

België

• 50 × €0,40
  = ongeveer €20 goedkoper

Duitsland

• 50 × €0,32
  = ongeveer €16 goedkoper

Soms is het verschil nóg groter

Bij piekprijzen zagen mensen verschillen van:

• €0,50–€0,60 per liter in België
• €0,40+ in Duitsland

Dan kan een volle tank:

• €30–€40 schelen

België of Duitsland: wat is goedkoper?

België

Vaak:

• goedkoopste benzine
• stabielere prijzen

Door Belgische maximumprijzenysteem.

Duitsland

Voordelen:

• vaak goedkoper dan NL
• veel goedkope grenspompen
• diesel soms interessant

Maar:

• prijzen wisselen sterk per uur
• avond vaak goedkoper

Wanneer loont het écht?

Dat hangt af van:

• afstand
• tankinhoud
• verbruik

Vaak rendabel als:

• je binnen ±20–30 km van grens woont
• je toch die kant op gaat
• je grote tank hebt

Extra slimme bespaartip

Veel mensen combineren:

• tanken
• boodschappen
• drogist (DM/Rossmann)
• alcohol
• frisdrank

Daardoor bespaar je nog meer per rit.

Belangrijk

Vermijd snelwegstations

Die zijn vaak veel duurder.

Tank liever:

• net van de snelweg af
• bij lokale stations

Dat kan nóg eens 10–20 cent per liter schelen schelen.